Στιγμές μου.

Να Τον ευχαριστώ για κάθε μια στιγμή που δε με άφησε να τη ζήσω όπως ήθελα.. Γιατί οι στιγμές που μου δίνει Αυτός είναι εκπληκτικές, τέλειες, μοναδικές, δοσμένες σε μένα με τον δικό Του υπέροχο τρόπο. Δεν ξέρω - πράγματι - τι θέλω, Αυτός όμως ξέρει. Τα μύχια μου τα γνωρίζει. 

Ήταν στιγμές - Ευχαριστία.

Ήταν στιγμές που φόβος, τρόμος, απογοήτευση, απελπισία χτυπούσαν. Κι εσύ δεν έβλεπες φως, μήτε ελπίδα.

Ήταν στιγμές που μόνη απάντηση έβρισκες σε ένα Βιβλίο. Τυφλά ήθελες να εμπιστευτείς τις υποσχέσεις. Δεν κατανοούσες το πως και το γιατί.

Βεβαιότητα, ακράδαντη αλήθεια, γεγονός - πως κάποια βιώματα δεν ήθελες ποτέ σου να τα ζήσεις. Έτρεμες στη σκέψη και μόνο. Σε κάποια ακόμα τρέμεις και δεν πρόκειται ποτέ να συμβούν. Γιατί δε θα αφήσει το πόδι σου να προσκόψει σε πέτρα. "Επειδή, τους αγγέλους του θα προστάξει για σένα, για να σε διαφυλάττουν σε όλους τους δρόμους σου. Θα σε σηκώνουν επάνω στα χέρια τους, για να μη προσκόψεις το πόδι σου σε πέτρα." (Ψαλμός 91:11-12.)

Ο χρόνος κυλάει. Γιατί σε μένα; Κραυγή βαθιά απ' την ψυχή. Μα περπατάς, δε σταματάς. Δε γονατίζεις. Το βήμα επιταχύνεις και προς έκπληξή σου αρχίζεις να τρέχεις. Και δεν κουράζεσαι. Και δεν είσαι μόνος. Ένα απελευθερωτικό, δυνατό τρέξιμο. Τεράστια βήματα. Θαρρείς θα πετάξεις. Και ναι˙ πετάς. Σταδιακά και ξαφνικά ταυτόχρονα. Αυτή η μοναδική συνύπαρξη στο πέταγμά σου αυτό. Χαίρεσαι, πρωτόγνωρα βιώματα. Χαίρεσαι, γιατί νομίζεις πως πετάς με δική σου δύναμη.

Και έρχεται η στιγμή που βλέπεις ποια χέρια σε σηκώνουν και στον αέρα σε κρατούν μακρυά από όλους κι απ’ όλα, για να ανακαλύπτεις το νόημα της ύπαρξής σου!

Περνάς τόπους που νόμιζες ότι ποτέ δε θα μπορούσες να δεις, κάποιους δε μπορούσες καν να ονειρευτείς ότι υπήρχαν. Τοπία υπέροχα, από τόσο ψηλά. Και κάποιες φορές χαμηλώνεις για να τα δεις καλύτερα. Μα το καλύτερο απ’ όλα˙ επάνω Του. Σε αυτά τα όμορφα, δυνατά, τρυφερά χέρια, με το χαρακτηριστικό σημάδι πάνω τους. Και τα μάτια Του να σε κοιτάζουν συνεχώς. Ω ναι, Του ανήκω.

Υπακοή

Υπακοή. Ζητάς υπακοή.
Δεν είναι μια απλή λέξη.
Εμπιστεύσου και υπάκουσε.
Αυτό.
Τίποτε άλλο.

Δική Σου (03.07.2012)

Δική Σου
Καταδική Σου.
Ταυτότητα δική Σου
            σε μένα χαραγμένη.
Αλλοιώτικη˙ αλλαγμένη.

Ραγισμένα κομμάτια στα χέρια Σου.
Θρύψαλα ίσως είναι.

He told me he loves me.
He doesn´t care about things, but about people.

07.06.2012

Αυτή η θάλασσα θα μου λείψει.
Αυτά τα κύματα που στα όνειρά τους με παίρνουν μαζί τους.
Ο παφλασμός ο γνώριμος˙ που στα ουράνια μ' έπαιρνε και με ταξίδευε.


Γιατί στον ουρανό με πήγες και με γύρισες πίσω.


Τα μαβιά τα μάτια Σου κοιτάζω
                                     αναστενάζω.


Στα βάθη Σου Σε ψάχνω 
                       Σε βρίσκω
                 και Σε χάνω.





Μισό Σε παίρνω και Σ' αλλάζω.

Εσύ δεν αλλάζεις, μα εγώ Σε ψάχνω.

Σ' αγαπώ

Σ' αγαπώ, Σ' αγαπώ, Σ' αγαπώ.

Τι πιο βαθύ, τι πιο όμορφο, τι πιο μεγάλο.

Τα πάντα έδωσες Εσύ κι εγώ το μόνο που μπορώ να Σου προσφέρω είναι συνεχώς να Σ' αγαπώ και να Σε απολαμβάνω.

Θεία ένωσις, μυστική, στου χρόνου τα άδυτα τα μέρη.

Κι εγώ άλαλη, χωρίς καρδιά, πνεύμα και ψυχή, δική Σου για πάντα να γίνω.

Σ' αγαπώ, Σ' αγαπώ, Σ' αγαπώ.

Τι πιο βαθύ, τι πιο ωραίο, τι πιο μεγάλο.

Η αγάπη μας με αίμα σφραγισμένη για πάντα.

Τι αγάπη δυνατή και αδιάσπαστη!

Χωρίς Εσένα χάνομαι.. ΙΙ

Θέλω μονάχα Εσένα
                       το χρίσμα Σου
                       το άγγιγμά Σου
                       τη φωνή Σου
                       το χάδι Σου
                       την αναπνοή Σου
πάνω μου.


Και καθώς χάνομαι και σβήνομαι
   στα χέρια Σου ανασταίνομαι
                                  για πάντα.


Κι άμα από Σένα εξαφανιστώ
                                  χαθώ
                              και δύσω
απ' τα πάντα φεύγω˙ στο ανύπαρκτο πηγαίνω.


Καθώς στους φόβους μου γυρίζω
από Σένα απομακρύνομαι και χάνομαι.


                                                       Χωρίς Εσένα χάνομαι..


                                                                                                   

Αδυναμία.

Είμαι αδύναμος άνθρωπος εγώ.
Eνσάρκωση της ίδιας Σου της ύπαρξης.

Όραση, ακοή, αφή για πόσο δεδομένα;

Ύπαρξη, κίνηση, όλα μέσα σε Σένα!

Στιγμές που περνούν και χάνονται, για πόσο αυτό;

Κάθε δευτερόλεπτο η αναπνοή Σου πάνω μου! Το χέρι Σου μαζί μου.

Τη σφραγίδα Σου μονάχα

Πνεύμα απ' το πνεύμα Σου.
Ζωή απ' τη ζωή Σου.

Ό,τι έχει πνοή να υμνεί τον Κύριο.
Πώς;
Στο θέλημά Σου περπατώντας.

Πυξίδα της ζωής μου.
Ανατολή στην καρδιά μου.

Φως που ανατέλλει κάθε πρωί. Το είναι μου συνταράσσει, τα πάντα μέσα μου ξυπνάει.

Και καθώς ξετυλίγομαι μπροστά Σου ζητώ η σφραγίδα σου να στάξει κερί απ' το Λόγο Σου, τα πάντα να κάψει. Στεγνώνει και μόνο δηλώνει Εσένα.

Χωρίς όρια παράδοση στο χορό Σου.

Μακρινά μονοπάτια. Απάτητα.

Κάθε στιγμή και κάθε κίνηση, για Σένα ετοιμασία.

Ακροπατώντας, ακροβατώντας.

Αιώνιος δρόμος μαζί Σου.

Χωρίς Εσένα χάνομαι...

Έπαιξα· συγγνώμη.




Χαλάρωσα.
   Συγγνώμη.


                            Και πώς να έχω την ισορροπία;
                               Υπάρχει κι άλλο· κι εγώ το αγνοώ.


Πόσο απέραντος και υπέροχος!
Με απελευθερώνει από πράγματα. Σιγά σιγά· στο χρόνο Του :)

Τροχοπέδη


Και Σε θέλω τόσο..!
   Διψασμένη...
Ανάγκη τόσο Σ' έχω.
 Χωρίς Εσένα χάνομαι..


Επιθυμία βαθύτερη
Δίψα αιώνια
Εκφρασμένη σε μένα
                      μέσα από μένα.


                           Χωρίς Εσένα χάνομαι...

Ζωές

Σταυροδρόμια, ζωές
         και παίζεις μαζί τους.

Γνώριμες μορφές.
παρόμοιες αντιδράσεις.

Ένα σταθερό σημείο αναφοράς· μονάχα.

Πότε ήρθα; Πότε έφυγα;
Για πόσο;

Πόσο μ' αγαπάς; Πόσο;

Δυο τρύπες, κει πάνω.
Πηγή, μέσα σου.

story

Χτυπώντας τους τοίχους. Αναλώνεται σε λόγια. Ανυπομονεί για το μετά, το επόμενο βήμα, το αύριο. Σκέψεις, μυαλό. Πολτός. Ανακάτεμα. Εγώ κι ο κόσμος όλος.  Η ζωή μου, το παρελθόν μου, το μέλλον μου. Κομμένο το νήμα της ζωής μου ξαφνικά. Γιατί σκέφτομαι, γιατί κάνω πράγματα;

Γιατί μαλώνω, γιατί συζητάω, γιατί ζω;

Ποιός είμαι;

Πώς βρέθηκα εδώ;

Προς τα που βαδίζω;

Από πού έρχομαι;

Πού έλεγα να πάω;

Τι θες απ’ τη ζωή μου. Άσε με ήσυχο. Πήγαινέ με πίσω. Εκεί που με βρήκες. Δεν ανήκω εδώ. Δεν είναι  εδώ ο τόπος μου, ούτε και ο προορισμός μου.

Διαλείψεις, κενά, ζωή, αστείο.

Φίλοι, εκμυστηρεύσεις, ωριμότητα, γεγονότα.

Λέξεις μπερδεμένες, κουβάρι μπροστά μου.

Στοπ.

Δεν αντέχω άλλο.

Ένα τέλος σ’ όλα να βάλω και να βρεθώ εκεί, στο ατελείωτο, το όμορφο, το απίστευτο, το μοναδικό, το παντοτινό, το διαφορετικό, το μόνιμο, το αστείρευτο, το αληθινό.

Την πηγή των ζωντανών νερών.

Ήμουν, είμαι και θα είμαι.

Έκανα, κάνω και θα κάνω.

Έζησα, ζω και θα ζω.

Υπήρχα, υπάρχω και θα υπάρχω.

Περπατώ, περπατώ, περπατώ

Βαδίζω συνέχεια μοναχός.

Διάφοροι συνοδοιπόροι περιστασιακά, μα μόνος.

Μόνος εδώ.

Μόνος μ’ Αυτόν.

Μόνος γι’ αυτό.

Μόνος για το παντοτινό.

Μόνος για το αληθινό.

Αγαπώ. ........ συναισθήματα..... ξεθωριάζουν

Tόσα δώρα

Πόσα ευχαριστώ να αραδιάσω στα πόδια Του μπροστά. Πόσες στιγμές να θυμηθώ και για κάθε μια να Τον ευγνωμονώ.

Τι ταξίδι. Ποια ιστορία και αλήθεια που την ύπαρξή μου αλλάζει..

Μα γιατί, αναρωτιέμαι. Και μέσα Σου χάνομαι, να ταξιδεύω.. Τι περιπέτεια. Τι τοπία.

Ένας κόσμος εδώ κι άλλος ένας πιο πέρα. Μαζί Σου θα διαβώ της ζωής τα πεπραγμένα - δεδομένα επίπλαστα, αισθήσεις αλλοιωμένες. Μαζί σου, είπα, αιώνια αγάπη υπόσχεση.

Ωραίο. Εσύ. Κι Εγώ. Μαζί Σου.

Μαζί σου

Αδυναμία, σαστιμάρα.

Και μετά με ρώτησες γιατί. Γιατί; Τόσα χρόνια κοντά μου και συνάμα μακριά μου..

Σ'αγαπώ. Ξερνάω αυτή τη λέξη. Θέλω την ουσία της κι όχι την προφορά της..

Τρέχω, μήπως σε πιάσω.
Σκοντάφτω˙ δεν πέφτω.
Συντρίβω αναμνήσεις.


Πίσω σ'αφήνω μα πάντα μπροστά μου είσαι, σ' αυτό το βλέμμα, αυτό το ψέμα˙ καρδιάς μου˙ στα ξένα˙ μαζί σου˙

Παραδίδω˙  καρδιά, ψυχή και σώμα˙  όλα δικά σου.
Σ' αφήνω˙  στο γιόμα της μέρας. Μαζί σου˙  ατέρμονη σχέση˙ της αλήθειας η ζέση. Κοφτή η ανάσα.

Μαζί σου.   

Ουρανός

Ένα κομμάτι ουρανού, μια γεύση, είν' αρκετή για να συνεχίσω.

Δαγκώνω, δοκιμάζω, ανακτώ δυνάμεις και συνεχίζω. Βοήθειά μου.

Καταφύγιο, πύργος ισχυρός, ακλόνητος, ό,τι κι αν συμβεί Είσαι. Υπάρχεις κι αυτό δεν το αλλάζει κανείς. Καμία άποψη, θεώρηση, γνώμη, θεωρία, συζήτηση, ανάλυση.

Με συνεπαίρνει, με αλλάζει και αυτό κανείς άλλος δε μπορεί να το κάνει. Αν μπορούσε θα το ξέραμε.

Εσύ είσαι ζωντανός και αληθινός και όποιος πραγματικά θέλει απλώνει το χέρι του και τυφλός σιγά σιγά αρχίζει για πρώτη φορά να ζει˙ στ' αλήθεια. Κι ας μην ξέρει, κι ας μην βλέπει, τυφλός προχωρά και μ' εμπιστοσύνη στον οδηγό του αρχίζει να Τον γνωρίζει και να ανακαλύπτει απάτητα μονοπάτια απολαμβάνοντας ανείπωτες - ως τότε - συζητήσεις με τον "αόρατο" οδηγό του, τον οποίο - δυστυχώς - ακόμα - δε δύναται να δει.


Αλλά η στιγμή κοντοζυγώνει. Λέπια θα πέσουν, μάτια θ' ανοίξουν, βλέμματα θ' ανταλλάξουν.

Με τα φτερά Σου πετάω.

Τα ουράνια αγγίζω.

Πάνω απ’ τα συννέφα, το γαλάζιο – ψελλίζω – τη λάμψη, το φως μυρίζω.

Στα πάντα τα Πάντα.

Οχυρωμένος πύργος, μεγαλόπρεπο παλάτι ξεπροβάλλει.

Γαλήνη, ηρεμία, γνώση, σοφία, αλήθεια παντοτινή που προυπήρχε. Με όρισε, με προόρισε, με μόρφωσε, με σχημάτισε, με δόμησε, με στερέωσε, με ικάνωσε μονάχη να πετάξω, τα ουράνια ν’ αγγίξω.

Χάνομαι, πετάω.

Παφλάζουν τα κύματα κι εγώ από ψηλά τα κοιτάζω – κάποιες στιγμές τα πλησιάζω, αλλά πάλι στον αέρα χάνομαι, στα ουράνια ανεβαίνω και χάνομαι, στο κενό βυθίζομαι, στους αιθέρες

Νερό.

Θέλω το αληθινό.

Βαρέθηκα το ψεύτικο.

Δώστε μου να πιω το δροσερό νερό, να ξεδιψάσω, για πάντα, επιτέλους!

Δώς μου να πιω!

Δε μπορώ να περιμένω. Τόσο που διψώ..

Πώς να ξεδιψάσω; Θα ξεδιψάσω άραγε; Το ελπίζω...

Έρημος, έδαφος σκασμένο, ξεραμένο, αφυδατωμένο δέρμα, ξερό, «σπασμένο».

Καταρράκτες ζωής, νερό, ρυάκια, χείμαροι, ποτάμια.

Εδώ.

Κόσμοι

Ένα δάκρυ, ένα φεγγάρι.

Τα φωτάκια στα μπαλκόνια λάμπουν. Ήρθε χαρά, ήρθαν Χριστούγεννα. Έτσι μου 'παν να πιστεύω. Κι η γιορτή φτάνει - κι η χαρά˙ ποιά χαρά;

Περπατώ και πετώ. Δε σε βλέπω. Μέσα μου κοιτώ κι ανασαίνω τον αέρα τον κρύο τον όμορφο τον τσουχτερό. Χειμώνας˙ κι είμ' εδώ.

                                                  Στο καλό...

Μια νέα μέρα αρχίζει, μια νύχτα έρχεται.

  Εκπλήξεις, εκρήξεις, συναισθήματα, θα ρίξεις

                                                              το όπλο ν' αφήσεις

                                                             και θα εκπυρσοκροτήσει.

           Στα σύννεφα, στον ουρανό

                  στο πέπλο της καρδιάς μου

        Η αλήθεια της ματιάς μου˙

                                                η ζωή σου˙

                                          μ' εμένα, για μένα,

                                                     στο πάντα˙

                                                      στο τώρα;

Δυο κόσμοι έγιναν Ένας. Δυο χέρια ένωσαν εμένα. Δυο τρύπες γέμισαν το κενό. Μια ανάσα τελευταία έδωσε πνοή σε μένα. Το αίμα έρρευσε μέσα μου, ζωή μου 'δωσε, στα πόδια μου μ' έστησε. Το ίδιο αίμα μέσα και σε σένα, για πάντα, με σένα. Παιδί Του.                                            

 

Απόσταση.

Σου είπαν θα φύγει.

Τρέξε πίσω του, μην τον αφήσεις. Ρούπι να μην κάνει. Για σένα..

Στά 'δωσε όλα κι εσύ τον ξέχασες, τον άφησες, πιο πίσω τον παράτησες, όχι μακριά, στην προηγούμενη γωνία.. Κι αναρωτιέσαι που είναι η στιγμή, που είναι η ζωή.

Ρώτα τη αν έπαψε, ειρήνη να αφήνει, αγάπη να θυμίζει. Αν απόκαμε, τόλμησε να ξαποστάσει, να ζητήσει δεδομένα, συνιστώσες.

Ακόμα κι αν έρθω υποσχέσου να τον αγαπήσεις, να μ' αφήσεις, τη ζωή σου να γεμίσεις. Να μ' αποκηρύξεις; Στιγμή.. Το νου σου! Είπε θά 'ρθει, ετοιμάσου˙ πέρασε η ώρα.

Κοιτάς να γεμίσεις τις στιγμές σου, τις άδειες, τις λαχανιασμένες, τις άνοστες. Κοιτάς να με διώξεις, ε; Σου είπα το νου σου!

Να φύγω.. Πήγε αργά. Μπορεί και να μείνω, Δεν ξέρω. Να σ' αφήσω;

Πάει και αυτή η εβδομάδα.. Μα Δεκέμβρης;

Μου είπαν πως μπήκε ο Δεκέμβρης! Δεν τους πιστεύω! Ψέμα είναι, μην τους ακούτε. Ο Χειμώνας δεν έρχεται ακόμα. Η παγωνιά δεν έχει τρυπώσει, αργεί ακόμα! Παντού ζεστασιά υπάρχει. Το αίμα δεν παγώνει, βράζει. Ακούστε που σας λέω.

Μου 'χεις λείψει!
Κι εμένα!

Η αναπνοή μου κοφτή, σύντομη. Το περπάτημα γοργό.

Ο Χειμώνας δεν έχει έρθει ακόμα.

Ο ήλιος δυνατός, το φεγγάρι λαμπερό.
Ο ήλιος εκτυφλωτικός, το φεγγάρι χρυσό.

Εγώ δυνατή, το σθένος εκεί.

Η ανάσα μαζί, το αιώνιο παιδί.

Τα μαλλιά μου κι αυτά, στη στροφή˙

έφυγες και δε γύρισες, δεν κοίταξες.
Μ' άρπαξες, με σήκωσες, με άφησες, με πέταξες και με ξανάπιασες, για νά 'μαστε μαζί για πάντα.

Και μ' αρέσει, κι είμαι εδώ μαζί Σου. Και δε φεύγω να πάω πουθενά, αλλού, με άλλον. Εσένα θέλω που την καρδιά μου πήρες και την έφτιαξες και τη μάζεψες και τα φτερά μου θεράπευσες. Ζωή παντοτινή μου δωσες.

Δε Σ' αλλάζω μ' όλα τα πλούτη της γης. Που αλλού μακριά Σου, γιατί;

Ξεφυσάς˙ κι εγώ μαζί.

Προχωράς˙ κι ακολουθώ. Ν' ακολουθώ για πάντα. Μαζί Σου, κοντά Σου, δίπλα Σου.

Αιώνιος έρωτάς μου.

Στη δίνη.